zrozumieć, czego nie widać pod etykietą mężczyzna

"Nie chodzi o to, by zamienić się miejscami. Chodzi o to, by choć raz zobaczyć, ile kosztuje bycie sobą w innym ciele" – Bałaganiara
 


Nie chcę być mężczyzną. Nie marzę o tym, żeby zamienić się z kimkolwiek na życie, zasady gry czy przywileje. No dobra, czasem bym chciała – gdy spotykają mnie rzeczy, które mnie przytłaczają a myślę, że nie miałabym ich, gdybym choćby była zdrowa. Ale czasem. 

Nie mniej… chciałabym "na chwilę" wskoczyć w męskie ciało. I nie po to, żeby spojrzeć sobie w lusterko i pomyśleć "ależ ze mnie macho". Tylko po to, żeby zrozumieć co siedzi w męskiej głowie i sercu, gdy świat patrzy na niego przez pryzmat etykiety. 

Chciałabym poczuć - nie czytać statystyki, nie analizować. Po prostu wejść w ten "kostium" na jeden dzień i rozejrzeć się z wnętrza – jak to jest żyć jako mężczyzna.

CO NAPRAWDĘ CZUJĄ, KIEDY MILCZĄ?

Czy to milczenie, gdy jest źle, to wybór czy może to wyuczona forma ochrony – taki pancerz, który zakładają jeszcze zanim padnie pytanie: "Jak się czujesz?"? Bo przecież męskość od zawsze miała swój podręcznik użytkownika – z dołączoną instrukcją: "Nie okazuj emocji, nie płacz, nie analizuj. Działaj". Tylko… co, jeśli ten podręcznik ich wcale nie chroni, lecz rani jeszcze bardziej? Co, jeśli ich w środku rozsadza potrzeba bliskości, ale nie wiedzą, jak to wypowiedzieć, bo świat nie nauczył ich jak mówić w języku emocji?

Chciałabym zrozumieć ciszę nie tylko jako brak słów, ale jako stan ducha. Bo może za tą ciszą kryje się pustka, której nikt nie uczył zapełniać bez przemocy, pracy albo pornografii.

CZY NAPRAWDĘ MAJĄ ŁATWIEJ?

Nie oszukujmy się – z zewnątrz mają mniej ocen wyglądu, więcej autorytetu czy najczęściej bezpieczniejsze spacery nocą. Ale czy wewnątrz siebie czują, że mają więcej wolności? Czy świat naprawdę daje im więcej, czy tylko mniej im zabiera?

Chciałabym sprawdzić to z ich środka – czy czują, że mogą być sobą? Czy może muszą być jakimś tam typem mężczyzny, żeby "nie wypaść z gry"? I czy naprawdę czują się ze sobą lepiej, czy po prostu rzadziej słyszą, że powinni się zmienić?

PRAGNIENIA. I KTO MA DO NICH PRAWO

Jako kobieta z niepełnosprawnością wiem jedno: ludzie ciągle mi wmawiają, że moje ciało nie ma prawa pragnąć. Bo przecież "to nieestetyczne", "to niewygodne", "to nie pasuje do obrazu cierpiętnicy na wózku". Pada niewypowiedziane, lecz bardzo głośne: "Serio? Ty chcesz być pożądana? A może nawet chcesz pragnąć? No nie, kochana, nie te drzwi".

Czy jako mężczyzna na wózku też byłabym odbierana jako "dziwna, gdy mam potrzeby cielesne"? Z tego, co zauważyłam to — nie sądzę. Raczej usłyszałabym: "Każdy facet ma swoje potrzeby. Normalka".   I w tym cały problem. Nie to, że mężczyzna może. Tylko to, że niepełnosprawność kastruje kobietę z prawa do pożądania, bo "kobieta musi zasłużyć, by móc" a u mężczyzny budzi współczucie. 

To jest coś, co chciałabym poczuć od środka. Ten luksus – że moje pragnienia nie są dziwne, tylko zrozumiałe.

A CO Z BYCIEM "POMIĘDZY"?

Gdybym miała możliwość być kimś, kto nie wpisuje się w żadną ze skrajności – to byłoby chyba ekstremalne doświadczenie z możliwych. Bo dziś "pomiędzy" znaczy "nigdzie". Nie pasujesz do pudełka "mężczyzna". Nie wpisujesz się w ramkę "kobieta". I świat się zawiesza. Jak przeglądarka z setką kart otwartymi na raz.

Chciałabym to poczuć.

Nie jako trend z TikToka, nie jako hasło z kampanii społecznej, tylko naprawdę – jak to jest, gdy Twoja tożsamość nie daje ludziom prostego skrótu. I czy można wtedy poczuć się pełnym, mając świadomość, że dla świata jesteś… "błędem ciągłości systemu".

BO CHCĘ ZOBACZYĆ WIĘCEJ

To nie jest tekst o zmianie płci. To jest tekst o tym, jak bardzo płeć wpływa na to, czy wolno Ci być człowiekiem z całym bagażem: potrzeb, emocji, słabości i siły.

Nie chcę być mężczyzną. Raczej chciałabym zrozumieć, jak to jest być nim nie z zewnątrz – z wewnątrz. Poczuć, jak to jest być widzianą i traktowaną inaczej. I z tą wiedzą… wrócić do siebie. 

Nikt nie rodzi się bez serca (może z wyjątkiem socjopatów). Czasem po prostu świat każe je schować – bo akurat nie urodziłeś się z tożsamością, która mniej lub bardziej (a czasem w ogóle) nie pasuje do checkboxa.

Tylko po to, żeby zobaczyć więcej.

Może zobaczyłabym jeszcze więcej niesprawiedliwości.

Ale każdy dzień w cudzej skórze to krok do zrozumienia, dlaczego czasem jesteśmy dla siebie tacy nieczuli. 

PS: Jeśli ktoś trafił tu po przeczytaniu mojego wcześniejszego wpisu „Brzydkie słowo na P” , może się zdziwić. 

Tak, czasem jestem wkurzona. Czasem naprawdę mam dość tej zbiorowej nieodpowiedzialności, którą zbyt często widzę u mężczyzn. Ale właśnie dlatego chcę zrozumieć. Nie po to, by wybielać, tylko by przestać patrzeć przez uogólnienia. Bo nie wierzę, że empatia i wkurw muszą się wykluczać.

Komentarze

LUDZKIE MECHANIZMY

ROZPRAWKI Z TABU